Stage Four
Stage Four draait om een pijnlijke afwezigheid. Jeremy Bolm schrijft over de dood van zijn moeder. Verdriet, schuld en herinneringen weigeren een eenvoudig verhaal te worden. Touché Amoré geeft die woorden een breder muzikaal decor dan de eerdere korte hardcore-uitbarstingen. Het is direct, persoonlijk en zorgvuldig gevormd, met behoud van urgentie.
Flowers and You opent met de juiste balans van melodie en kracht. De heldere gitaren staan tegenover Bolms harde voordracht. Het maakt verdriet opvallender in plaats van zachter. Zijn stem blijft centraal. Genoeg beweging en kleur voorkomen dat de band een simpele achtergrond wordt.
Die ruimte telt op de hele plaat. Rapture en Benediction geven ideeën meer ontwikkeltijd. Het korte Displacement zet woede scherper neer. Bolm blijft dicht bij concrete momenten en onbeantwoorde vragen. Er is nauwelijks afstand tussen onderwerp en voordracht. Dat geeft een gelijkmatig emotioneel gewicht.
Water Damage gebruikt een rustige opening bijzonder goed. Glanzende instrumentale klanken laten ruimte rond de stem voordat het arrangement voller wordt. De band bouwt intensiteit via beheersing en contrast. De song hoeft niet naar het sterkste gevoel te haasten. Rustige details dragen er al zoveel van.
De cleane zang op Benediction is minder zeker dan Bolms gebruikelijke voordracht. Die kwetsbaarheid past, al klinkt de melodie niet altijd helemaal comfortabel. Het hele album in één keer verwerken vraagt veel. De smalle emotionele focus geeft kracht, maar weinig verlichting.
Skyscraper sluit doordacht af. Julien Bakers extra stem geeft een ander karakter. Het laatste opgenomen bericht maakt het verlies opnieuw direct voelbaar. Het slot geeft een bestemming zonder te doen alsof alles is opgelost. Stage Four werkt doordat de band moeilijk materiaal ondersteunt met sterke melodieën, doelgerichte intensiteitswisselingen en zorgvuldige arrangementen. De songs evenaren de eerlijkheid.
