Big Kiss Goodnight
Op Big Kiss Goodnight krijgt de zware hardcore van Trapped Under Ice een helderder melodieus gezicht. De riffs blijven stevig en Justice Tripps stem klinkt scherp en dringend. Tegelijk maakt de band meer ruimte voor memorabele zangpartijen en herkenbare songstructuren. Dat werkt goed, al neemt het heldere geluid iets van de ruwe dreiging weg.
Born to Die zet die aanpak neer met een direct arrangement rond terugkerende zangdelen. Die vorm geeft het zware spel een duidelijk doel. De song kan de aandacht vasthouden zonder volledig op een grote breakdown te leunen.
Disconnect is een ander sterk voorbeeld. Kletterende drums en hakkende gitaren bewegen naar een krachtig ritmisch hoogtepunt. De melodieuzere zang biedt daarnaast een pakkende ingang. De toegankelijke en de zware kant komen hier bijzonder goed samen.
De productie houdt gitaardetails hoorbaar. Leadpartijen voegen kleur toe zonder de aandacht van Tripp weg te trekken. De drums zijn helder genoeg om ook hun kleine bewegingen te laten opvallen.
Time Waits verhoogt het tempo op een goed moment. De band kan veel energie opwekken door directer vooruit te jagen. Dead Inside en True Love geven melodieuze zang meer plek. Het voegt karakter toe zonder de muziek in een volledig andere stijl te veranderen.
De breedte blijft beperkt. Meer snel materiaal zou de hele reeks betere contrasten geven. Sommige bekende ritmische ideeën zijn gemakkelijker te herkennen dan van elkaar te onderscheiden. De gepolijste productie maakt gitaarmelodieën ook duidelijker ten koste van een deel van de rauwe kracht.
Toch is Big Kiss Goodnight een sterke en zelfverzekerd gespeelde plaat. De beste songs combineren groove, heldere composities en een overtuigende stem. Er blijft meer hangen dan alleen het zware geluid. Trapped Under Ice houdt de muzikale kern intact en brengt daar verschillende goede veranderingen omheen aan.
