Shogun
Shogun geeft de technische ambitie van Trivium een overtuigende omvang. De gitaarpartijen zijn vol en veeleisend. Meestal is het doel duidelijk door een sterk refrein of een melodie die de veranderingen eromheen overleeft. Matt Heafy's combinatie van harde en cleane zang verbindt de agressieve passages met het bredere emotionele bereik.
Kirisute Gomen zet die aanpak krachtig neer. Het melodieuze begin maakt plaats voor een strak uitgewerkte aanval. De centrale zangfrase biedt houvast om naar terug te keren. Down from the Sky is directer toegankelijk. Het plaatst een groot refrein in een vorm met genoeg ruimte voor gedetailleerde gitaren. De nummers hoeven niet te kiezen tussen een pakkende melodie en een inhoudelijk stevig arrangement.
Vooral de wisselende intensiteit van Torn Between Scylla and Charybdis loont. De gitaren kunnen snel vooruitduwen en vervolgens een andere ruimte openen, zonder dat de overgang onderbreekt. Throes of Perdition bewaart de vaart eveneens goed door verschillende delen heen. Heafy en Corey Beaulieu laten hun leads de stemming dienen en niet alleen hun vaardigheid tonen.
Het titelnummer voert dat het verst door. De lange vorm laat een rustig middendeel ontwikkelen voordat de zware muziek terugkeert. Dat contrast geeft het slot extra gewicht. De band heeft genoeg geduld om de grote afronding te verdienen. Het is een lang nummer met een heldere dramatische vorm.
Heafy's cleane zang klinkt soms nog geforceerd. De mythologische taal geeft de muziek ook wat formele afstand. The Calamity onderscheidt zich minder dan de sterkste tracks eromheen, ondanks de overtuigde uitvoering. Die beperkingen vallen op omdat zoveel ander gitaarwerk een duidelijke persoonlijkheid heeft.
Shogun slaagt door de onderlinge verhoudingen. De snelle riffs zetten druk, melodieën geven richting en lange ontwikkelingen laten beide veranderen. Trivium maakt een veeleisend album dat goed te volgen blijft. Het ambitieuste nummer vormt het sterkste argument.
