Setting Fire to the Sky
Urne klinkt klaar voor een groter publiek op Setting Fire to the Sky. De riffs houden veel kracht, maar de refreinen maken meer ruimte voor heldere zang en directe melodieën. Dat geeft het album een ander soort zelfvertrouwen, ook al zijn sommige ruwe randjes netter gemaakt.
Be Not Dismayed vindt meteen een goede balans. Het spel heeft sterke thrashenergie en genoeg gewicht om geen eenvoudige snelheidsoefening te worden. Joe Nally's zang geeft de song urgentie. De band heeft een goede opener en weet dat.
Weeping to the World maakt de bredere ambities duidelijker. De melodie is opbeurender en de zang biedt gemakkelijker houvast. Of dat vooruitgang voelt, hangt af van wat je van Urne wilt. De songs nodigen meer uit, maar enkele keuzes zijn zo vertrouwd dat het eigen gezicht minder duidelijk wordt.
The Ancient Horizon geeft een van de sterkste argumenten voor deze richting. De leadgitaar kan boven de ritmepartijen uitstijgen en maakt de song groter zonder alleen van een groter refrein afhankelijk te zijn. Het spel heeft een duidelijk doel.
Het negen minuten lange Harken the Waves haalt Troy Sanders van Mastodon erbij. Zijn stem past natuurlijk naast Nally's. Het langere arrangement geeft de song ruimte om te bewegen. De gelijkenis met Mastodon is alleen niet moeilijk te horen. Urne is interessanter wanneer zulke invloeden het beginpunt vormen en de band verder zoekt.
Breathe kiest het tegenovergestelde en brengt Jo Quails cello voor een rustigere verandering van tempo. Die klank is welkom, al maakt de song minder indruk dan het sterkste gitaarmateriaal.
Setting Fire to the Sky heeft een identiteit tussen gewicht en toegankelijkheid. Die spanning wordt niet perfect opgelost. De beste songs laten wel horen waarom de verandering logisch is. Er zijn grote riffs, sterke melodieën en een band die voor beide ruimte wil maken.
