Applause of a Distant Crowd
Ruby Pool laat goed horen hoeveel vertrouwen VOLA op Applause of a Distant Crowd heeft. Piano, zacht getokkelde gitaar en heldere zang kunnen een volledige song dragen. Ze hoeven niet op zwaar spel te wachten om hun plek te rechtvaardigen. De rustige schoonheid opent een andere ingang tot de band.
Die verandering loopt door de plaat. De lage gitaren houden hun eigen kracht, maar arrangementen geven synthesizers en stemmen meer ruimte om karakter te bepalen. Daardoor volgt het geheel gemakkelijker. Stemmingswisselingen hebben meer doel dan alleen hard en zacht afwisselen.
Ghosts biedt een bijzonder helder melodisch oppervlak. Elektronische kleuren maken toegankelijk zonder de onrust onder de melodie weg te nemen. Asger Mygind past daarbij. Hij kan geruststellen terwijl de betekenis minder comfortabel blijft dan het refrein suggereert.
Smartfriend geeft zwaar tegenwicht. Het herhaalde gitaarpatroon is koppig en bijna vijandig. Het contrast werkt doordat zang en gitaar emotioneel elders staan. Ook Whaler gebruikt herhaling sterk, al kan de impact verschillen tussen delen overschaduwen.
Alien Shivers verbindt de interesses het overtuigendst. Precieze, wat afstandelijke ritmes krijgen warmer melodisch contact. Instrumenten gunnen ruimte. Het refrein opent natuurlijk binnen het arrangement. Het is een sterke song met een eigen geluid.
Het titelnummer ontwikkelt de balans groter. Melodische samenhang houdt de veranderingen duidelijk. Het kleine, rustige Green Screen Mother helpt daarna de volgorde. Die beheerste afsluiting laat meer achter dan nog een zwaar slot.
Sommige passages verruilen de directe schok van het debuut voor bekendere sfeergloed. Op zo'n zorgvuldig gevormde plaat is dat een redelijke ruil. Applause of a Distant Crowd laat zien hoeveel expressie mogelijk is wanneer VOLA's herkenbaarste gitaar één van verschillende opties wordt.
