Friend of a Phantom
VOLA heeft een handige vaardigheid: een zware, hoekige riff kan probleemloos naast een refrein staan dat je ook zonder kennis van progressieve metal meezingt. Friend of a Phantom draait om dat evenwicht. Elektronica en heldere zangmelodieën geven de gitaren een lichtere omgeving.
Cannibal begint met stevige fysieke kracht. De lage gitaarbeweging en strakke drums geven het nummer gewicht, terwijl Asger Myginds zang de melodie opent. Anders Fridén van In Flames voegt een ruwere gaststem toe. Dat vergroot het contrast zonder de song van de band weg te trekken. De opener is sterk doordat de zware en toegankelijke delen bij hetzelfde idee horen.
Break My Lying Tongue geeft de elektronica meer ruimte. De synthesizers zijn onderdeel van de beweging, in plaats van een effect tussen de gitaarpassages. Het refrein komt gemakkelijk van de grond. Paper Wolf is directer, met een stevige riff en een zangmelodie die snel haar punt maakt. Beide nummers laten zien hoe VOLA details binnen een compacte structuur houdt.
Het rustigere materiaal is net zo belangrijk. Glass Mannequin geeft Mygind ruimte voor beheerste zang. Harmonieën en sfeer worden de voornaamste aantrekkingskracht. I Don't Know How We Got Here biedt ook een zachtere omgeving. Door zulke veranderingen hebben de zware passages bij terugkeer meer gewicht.
Adam Janzi's drums verbinden alles. Zijn spel is precies, maar de songs blijven duidelijk vooruitgaan. We Will Not Disband en Bleed Out geven die kant van de band voldoende ruimte. Het ritme blijft interessant zonder lange instrumentale omwegen te vragen.
De voorkeur voor compacte songs is duidelijk. Wie voortdurend verrassende structuren wil, kan de aanpak wat ingeperkt vinden. Daartegenover staat een plaat met weinig afstand tussen ideeën en aanstekelijke melodieën. Friend of a Phantom past bij wie zware gitaren graag hoort met heldere zang, elektronische kleur en een sterk melodiegevoel. VOLA laat de combinatie natuurlijk klinken.
