C'est La Vie
C'est La Vie maakt technische metalcore opvallend toegankelijk. Novelists houdt het ingewikkelde gitaarwerk en de zware ritmes vast. De meeste songs hebben wel een duidelijke route langs couplet en refrein. Dat geeft houvast. De muzikanten kunnen snel rond de melodie bewegen zonder dat de song achter hen verdwijnt.
Somebody Else laat de aanpak meteen horen. Een beweeglijke gitaarfiguur opent, de ritmesectie geeft kracht en Matteo Gelsomino wisselt cleane en harde zang af zonder de hoofdvorm te verliezen. Het refrein krijgt ruimte voordat het gitaarspel weer uitgebreider wordt. Modern Slave is net zo goed afgewogen. Ingewikkelde riffs worden gericht gebruikt, zodat de stem te volgen blijft. Techniek vergroot de vaart in plaats van die te onderbreken.
Het titelnummer kiest een andere weg. Het zachtere zangduet en de atmosferische gitaar zorgen voor een waardevolle pauze. De tweede stem verandert de emotionele schaal. De fade komt te abrupt om de ontwikkeling helemaal af te ronden, maar het contrast blijft belangrijk. De andere gastzang is minder noodzakelijk. Kings of Ignorance en Rain voegen klanken toe zonder even duidelijk te maken waarom de songs die nodig hebben. De plaat heeft meer eigenheid als de muzikanten binnen hun gezamenlijke geluid variatie vinden.
Human Condition gebruikt een gast beter, via Aaron Marshalls gitaarbijdrage. Zijn partij past in het bestaande arrangement. Het rustige einde laat na de zware muziek een warme indruk achter. Met negen nummers blijft de plaat gericht, al maken de herhaalde structuren haar minder verrassend. C'est La Vie laat goed horen hoe complexiteit toegankelijke songs kan dienen. De beste momenten zijn zorgvuldig afgemeten. Het contrast tussen heldere melodie en hard ritme blijft prettig, ook wanneer je de volgende wending ziet aankomen.
