Argus
Argus geeft de dubbele gitaren van Wishbone Ash een helder muzikaal doel. Leads bewegen samen of volgen eigen lijnen. Ze blijven verbonden met de songs. Folkmelodieën, hardrockspel en lange arrangementen passen verrassend makkelijk. De band vindt ruimte voor instrumentale details zonder het gevoel van een complete song te verliezen.
Time Was toont het bereik met een rustige akoestische opening en afgemeten zang. Gaandeweg wordt het sneller en zwaarder. Gitaren kunnen actiever worden. De lange vorm is verdiend doordat het arrangement verandert. Meerdere ideeën blijven duidelijk met elkaar verbonden.
Sometime World bereikt iets vergelijkbaars via een andere route. De zachte opening maakt plaats voor een melodieuze baslijn die naar een energiek deel helpt. Gitaren bouwen eromheen voordat solo's overnemen. Martin Turner is op bas belangrijk. Hij brengt vaak eigen beweging, in plaats van de leadinstrumenten simpelweg te volgen.
Blowin' Free is directer. Meerstemmige zang versterkt het folkrockkarakter. The King Will Come bouwt geleidelijk. Gitaarpartijen en veranderende druk creëren sfeer. Het rustige midden maakt het omliggende spel effectiever. Gewicht hoeft niet voortdurend uit de zwaarst mogelijke aanval te komen.
Warrior gaat verder naar hardrock. Een sterke riff en leadgitaar contrasteren met beheerste passages. Middeleeuwse beelden geven grandeur. Het arrangement maakt de stemming geloofwaardig. De kwaliteiten zijn muzikaal: heldere melodieën, reagerend spel en ruimte om partijen afzonderlijk te horen.
Throw Down the Sword sluit passend af. Beide gitaren gaan nauw met elkaar in gesprek en blijven te onderscheiden. De zang valt op het hele album minder op dan de instrumenten, al past hij bij de songs. Argus verbindt folk, prog en harde gitaar rijk en toegankelijk. De lange uitvoeringen belonen aandacht. Details blijven aan melodie en doelgerichte beweging verbonden.
