The Clearing
Wolf Alice heeft de scherpe randjes zachter gemaakt op The Clearing. De gitaren doen er nog steeds toe, maar piano, strijkers en grote zangarrangementen nemen meer ruimte in. Dat klinkt aantrekkelijk en Ellie Rowsell heeft de stem om het te dragen. Het album overtuigt minder wanneer de gladheid ook de spanning begint weg te nemen.
Thorns opent sterk. De strijkers geven het nummer omvang en Rowsell klinkt helder en beheerst. Bloom Baby Bloom is nog beter. De drukke piano geeft de muziek een vreemd duwtje en de zang houdt genoeg scherpte om het verzorgde arrangement niet al te braaf te maken. Hier klinkt de nieuwe richting echt spannend.
Just Two Girls pakt het lichter aan. Het ritme en de piano laten het gemakkelijk bewegen en tegen het refrein valt weinig in te brengen. Het leunt wel op herhaling, maar het plezier van de band is hoorbaar. Passenger Seat is ingehoudener. Akoestische gitaar en gelaagde stemmen zorgen voor een warm, open geluid.
Er zitten duidelijke oudere invloeden in, vooral uit de zachtere rock van de jaren zeventig. De band weet er goed raad mee, al voelt het resultaat soms wat al te vertrouwd. In de sterkere momenten trekt een detail of een uitvoering het geluid weer duidelijk naar Wolf Alice toe.
White Horses helpt daar vooral bij. Drummer Joel Amey neemt de zang over en het nummer is rustelozer dan veel van de omringende tracks. Ook Bread Butter Tea Sugar voegt welkome energie en karakter toe. Ze herinneren eraan dat de volledige band nog altijd een interessant deel van het geheel kan zijn.
Afsluiter The Sofa kiest voor comfort boven drama. Het is een zacht en passend einde, maar de plaat had meer momenten kunnen gebruiken die dat comfort durven te verstoren. Alles klinkt goed. Niet alles voelt even noodzakelijk.
Toch geven de beste nummers genoeg reden om deze verandering te omarmen. The Clearing heeft sterke uitvoeringen, memorabele melodieën en een duidelijk eigen geluid. Iets meer van de oude onvoorspelbaarheid had het nog beter kunnen maken.
