Rest Inside the Flames
36 Crazyfists geeft melodie en zwaar spel op Rest Inside the Flames een zekerder vorm. Gitaren zijn nadrukkelijker aanwezig. Brock Lindow schakelt tussen zijn ongewone cleane zang en krachtige screams zonder er losse benaderingen van te maken. De plaat bevat uitstekende songs, al blijven niet alle melodieën even goed hangen.
I'll Go Until My Heart Stops opent direct en effectief. Riffs maken een urgente omgeving voor de stem. De zware ritmische passage tegen het einde voert de kracht verder op. Het harde karakter is snel duidelijk.
Felt Through a Phone Line maakt anders indruk. Het kalme begin geeft de zangmelodie ruimte. De song schakelt effectief tussen beheersing en meer energie. Lindow verbindt die veranderingen emotioneel, zodat niet alleen de instrumenten alle contrast hoeven te leveren.
On Any Given Night heeft een scherp gitaarfiguur en een afwijkend ritmisch gevoel. De toegankelijke zang geeft directe aantrekkingskracht. The Great Descent is minder direct. Gitaareffecten en een ontspannen sfeer verbreden de plaat.
Elysium is een ander groot zwaar moment. Dwingende ritmes en Howard Jones' gastzang geven gewicht. Het gitaarwerk houdt de song eigen. De kracht maakt het arrangement niet tot alleen een excuus voor een breakdown.
The City Ignites geeft de sterkste verandering van omvang. Deze akoestische bewerking van Midnight Swim plaatst Lindow zachter. Getokkelde lijnen geven een bekende melodie een ander karakter. Het is een doordacht slot dat de intensiteit behoudt en alleen de uitdrukking verandert.
Soms maken melodieën minder blijvende indruk dan uitvoeringen. Het album blijft ook dicht bij een bestaande identiteit. Wie grote stijlverandering zoekt, vindt de vooruitgang misschien beperkt. Toch heeft Rest Inside the Flames genoeg sterke composities en overtuigende contrasten om de vertrouwde aanpak de moeite waard te maken.
