Tsunami Sea
Fata Morgana is een behoorlijk onomwonden manier om een album te beginnen. Zware gitaren, harde zang en weinig behoefte aan een beleefde entree. Dan schakelt Courtney LaPlante over op heldere zang en zit er ineens een echte melodie tussen al dat gewicht. Spiritbox vindt die balans op een groot deel van Tsunami Sea goed.
Het tweede album van de Canadese band beweegt tussen metalcore, sfeervolle rock en elektronica zonder van elke overgang een groot moment te maken. Black Rainbow houdt het begin zwaar, terwijl Perfect Soul een van de sterkste refreinen levert. Het is toegankelijker, maar de gitaren geven het nog genoeg kracht. Je kunt dat refrein gewoon waarderen zonder je tegenover je metalcollectie te verontschuldigen.
Soft Spine heeft ondertussen geen enkele behoefte om redelijk te blijven. LaPlantes harde zang en de lage, stuiterende riff maken dit een van de directste nummers. Kort, boos en bijzonder effectief. No Loss, No Love kiest een minder voorspelbare route. Elektronische klanken en gesproken passages maken de zwaarte er ongemakkelijker.
Daar zit een belangrijk deel van de kracht. Spiritbox heeft verschillende manieren om spanning op te bouwen, waardoor je niet alleen op de volgende breakdown zit te wachten. Het titelnummer legt meer nadruk op sfeer en melodie. A Haven With Two Faces geeft zijn ideeën meer ruimte. Zo kan ook de twijfel in LaPlantes teksten meeklinken, vooral de spanning tussen weg willen van huis en terug willen keren.
Crystal Roses verandert de koers het duidelijkst, met elektronische beats op de voorgrond. Dat zal voor sommige luisteraars een scheidslijn zijn. De hele plaat is bovendien sterk gepolijst. Wie losse, ruwe uitvoeringen zoekt, kan het wat te beheerst vinden. Ook volgen een paar grote melodieuze momenten een vertrouwd recept.
Toch zijn de songs sterk genoeg om die zelfverzekerde aanpak te dragen. LaPlante overtuigt in zowel haar harde als heldere zang. Mike Stringers gitaarpartijen geven ook het rustigere materiaal een stevige basis. Tsunami Sea heeft grote refreinen en een paar ronduit onaangename riffs. Dat zijn hier allebei complimenten.
