We Are Not Alone
So Cold geeft We Are Not Alone een ongewoon sterk zwaartepunt. De gitaarfiguur krijgt ruimte om een ongemakkelijke sfeer te vestigen voordat Benjamin Burnleys stem erboven uitstijgt. De kracht komt uit de voortdurende samenwerking tussen die delen. Het is meer dan een zwaar refrein dat op het verwachte moment verschijnt.
Breaking Benjamins tweede album is minder constant dan die opening belooft. Het basisgeluid trekt aan: donkere gitaren, heldere melodieën en een zanger die van een beheerste frase naar een ruwe aanval schakelt. Simple Design benut die verschillen goed. Een rustige akoestische passage geeft het zwaardere spel meer omlijning.
Ook Away en Believe geven de agressie een duidelijke vorm. De riffs bieden Burnley stevig materiaal om zich tegen af te zetten. De melodische delen blijven gemakkelijk te volgen. Er zit genoeg beweging in om te tonen dat toegankelijkheid niet het weghalen van iedere ongemakkelijke rand hoeft te betekenen.
Het rustigere materiaal biedt nuttige variatie. Forget It heeft een zachter oppervlak en een ander melodisch gevoel dan de harde songs. Rain sluit het hoofdprogramma akoestisch af. Die veranderingen zijn welkom. De composities worden soms alleen te eenvoudig wanneer de instrumenten minder spanning moeten dragen. Een zacht arrangement legt zwakke frasen even duidelijk bloot als een goede melodie.
Ook abrupte zware wisselingen overtuigen niet altijd. Breakdown begint in een andere stemming voordat het de intensiteit omhoog dwingt. Die verbinding voelt minder natuurlijk dan op So Cold. Sommige teksten klinken bovendien als losse uitspraken in plaats van onderdelen van een heldere emotionele gedachte.
We Are Not Alone werkt het best als een ongelijke verzameling met verschillende uitstekende ideeën. De band voelt het raakvlak tussen broeierige sfeer en een uitnodigend refrein goed aan, maar vindt die balans niet iedere keer. De sterkste songs blijven de moeite waard, omdat hun spanning in de compositie zit en niet alleen uit volume komt.
