Bright as Blasphemy
Chevelle is goed in muziek die laat voelen dat er elk moment iets kan gebeuren. Bright as Blasphemy zit vol gespannen gitaarpartijen, beheerste ritmes en onrustige zangmelodieën van Pete Loeffler. Alleen blijkt de verwachting soms interessanter dan wat er uiteindelijk volgt.
Rabbit Hole (Cowards, Pt. 1) maakt dat al vroeg duidelijk. De ingetogen passages bouwen een sterke sfeer op en een zwaarder instrumentaal deel geeft de song een welkome impuls. Het trekt zich ook snel weer terug. Daardoor houd je het gevoel dat het idee zich nog verder had kunnen ontwikkelen.
De verbinding met Jim Jones (Cowards, Pt. 2) geeft de twee nummers een duidelijke thematische functie. Manipulatie, geloof en de gevaren van kritiekloos volgen keren op veel plekken terug. Die onderwerpen passen bij het donkere geluid en geven de muziek een inhoudelijke basis.
Ook Hallucinations heeft een overtuigende sfeer. De stem en gitaren maken je merkbaar onrustig, maar de song mist net de melodische wending die hem zou laten beklijven. AI Phobias gebruikt de spanning directer. Het verbindt het thema controle aan een actuelere bron van angst.
Het spel blijft sterk. Pete en Sam Loeffler weten gewicht op te bouwen zonder elk gaatje te vullen. Verschillende riffs komen fysiek binnen. Wolves (Love & Light) geeft de tekstuele ideeën bovendien een meer persoonlijke invalshoek, met de vraag wat manipulatie doet met je eigen beoordelingsvermogen.
Shocked at the End of the World brengt laat op de plaat meer vaart en een duidelijker gevoel van ontlading. Dat vormt een nuttig contrast met de zorgvuldig ingehouden songs eromheen.
Met negen nummers is dit een gerichte plaat met interessante onderwerpen en verschillende goede momenten. Wat ontbreekt, is een gelijkmatig hoog niveau in de songs. Chevelle bouwt boeiende omgevingen, maar de nummers hebben meer eigen karakter nodig om daarbij aan te sluiten. Fans van het gespannen, zware geluid vinden genoeg om van te genieten. De beste ideeën hadden een overtuigender afronding verdiend.
