The Surface Seems So Far
Seether houdt nog steeds van een zware gitaar en een sombere gedachte. The Surface Seems So Far zet die combinatie centraal. Shaun Morgan beweegt tussen beheerste zang en een veel hardere voordracht. De aantrekkingskracht zit in hoe overtuigend de band een vertrouwde aanpak laat werken.
Judas Mind opent sterk. De coupletten houden genoeg in om het refrein ruimte te geven. De gitaarpartijen voegen gewicht toe zonder de melodie te begraven. Morgans stem heeft een duidelijke emotionele rol in die verandering. De harde passages sluiten aan bij de frustratie van de song.
Illusion houdt de vaart vast en brengt meer sfeer rond de zang, met stevige gitaren eronder. De eerste twee nummers laten de balans tussen stemming en kracht goed horen. Ze komen snel binnen en hebben genoeg arrangementdetails om daarna overeind te blijven.
Beneath the Veil neemt meer tijd voordat het refrein opengaat. Try to Heal gebruikt vergelijkbare spanning tussen trage passages en vervormde gitaren. De band weet hoe zulke veranderingen aankomen. Het spel is goed beheerst, vooral wanneer het ritme onder een gelijkmatige zanglijn verschuift.
Dead on the Vine behoort tot de interessantere nummers en geeft het zware geluid een meeslependere omgeving. Ook Regret verandert het gevoel op een nuttige manier. De plaat kan melancholisch zijn zonder daarvoor een akoestisch nummer nodig te hebben.
De beperking is de vertrouwdheid. Verschillende songs zijn goed gemaakt zonder een echt verrassende wending. De herhaalde beweging van beheersing naar een groot refrein wordt voorspelbaar. De sterkste tracks geven die structuur genoeg karakter om haar te rechtvaardigen. Andere leunen meer op het bekende bandgeluid.
Dit is een degelijke Seether-plaat met een sterk begin en interessante details verderop. Je beeld van de band zal er niet door veranderen, maar de sterke punten worden helder gepresenteerd. Wie zware, melodieuze postgrunge zoekt, vindt hier genoeg dat goed werkt.
