I Don’t Want to See You in Heaven
The Callous Daoboys vindt meer ruimte voor songs in zijn chaos. I Don’t Want to See You in Heaven wisselt hoekige metalcore, popmelodieën, jazz en zachte elektronica af, vaak in één track. Het contrast is extreem. Duidelijke bedoeling houdt het derde album van de band uit Atlanta wel bij elkaar.
De plaat stelt zichzelf voor als tentoonstelling in een toekomstig Museum of Failure. Dat omlijst de persoonlijke thema's zonder dat eerst uitleg nodig is. Na de gesproken opening toont Schizophrenia Legacy de breedte. Agressieve gitaren wijken voor melodie en een ontspannen saxofoonpassage. De verschillen zijn groot, maar de sterke melodieën geven vorm.
Tears on Lambo Leather kiest zwaar, met Adam Easterling als extra harde stem. De stap naar Lemon verrast: lichte groove, zachte gitaar en directe pop. Body Horror for Birds rekt die rust verder uit. Ook traag en open blijft de band herkenbaar.
Carson Pace verbindt de klanken door rauwe zang en heldere melodie persoonlijk te houden. Distracted by The Mona Lisa kiest de melodieuze kant direct, met een emo-refrein dat naast het vreemde materiaal past. Een uitnodigend refrein hoeft de ruwe kanten niet weg te nemen.
De schaal beperkt het meest. Bijna een uur vraagt aanhoudende aandacht. Het bijna twaalf minuten lange Country Song in Reverse is soms groter dan de ideeën nodig hebben. Het einde heeft sterke momenten, maar strakker had het duidelijker geraakt.
Toch slaagt deze mengvorm opvallend goed. De harde delen treffen, de rustige songs hebben vorm en de stijlen zeggen meer dan welke platen de band bezit. Dit is lonende avontuurlijke zwaarte met memorabele melodieën en onvoorspelbare humor.
