Deep Blue
De drums zijn op Deep Blue groot en fysiek aanwezig. De ruimteklank geeft Parkway Drives precieze spel meer lucht. Lage gitaren en bas maken het zwaar zonder één vlak oppervlak te worden. Producer Joe Barresi laat ruimte rond de aanvallen. Daardoor heeft de opname meer karakter dan alleen de riffs.
Sleepwalker profiteert daarvan. De openingssfeer leidt naar een directe, krachtige song met heldere gitaarmelodie. Winston McCall houdt met zijn stem de emotionele druk hoog. Wreckage benadrukt gitaarbeweging sterker. Snelle figuren houden vaart tussen zware stops. Jeff Ling en Luke Kilpatrick leveren genoeg detail om verder dan breakdowns te luisteren.
Alone heeft meer geduld. De heldere gitaarintro geeft een beschouwende toon die bij terugkerend gewicht belangrijk blijft. Home Is For The Heartless werkt die sfeer uit tot een van de overtuigendste songs. Groepsstemmen en melodieuze gitaren geven McCall een bredere omgeving. Het klinkt open zonder harde zang op te geven.
McCall is consequent sterk. Hij verandert de klank van zijn schreeuw genoeg om passages te onderscheiden, van lage kracht naar scherp geschraap. Ben Gordon biedt met zijn drums vergelijkbare breedte binnen bekende ritmes. Snelle stukken hebben energie. Langzame blijven echt bewegen.
Minder geslaagd zijn arrangementen die te veel ruimte vrijmaken voor een eenvoudige herhaalde breakdown. Deliver Me heeft het beoogde gewicht, maar sommige stops zijn minder interessant dan het spel eromheen. Zang kondigt ook soms de volgende klap zo duidelijk aan dat er weinig verrassing overblijft.
Deep Blue is het sterkst wanneer sfeer en melodie betrokken blijven bij de zware stukken. Daar zijn verschillende uitstekende voorbeelden van. De natuurlijke drums laten de hele band aanwezig voelen. De basisaanpak verandert niet, maar de beste songs geven meer diepte en overtuigende ruimte.
