Atlas
Op Atlas vindt Parkway Drive meer manieren om groots te klinken. Strijkers, akoestische gitaar, extra stemmen en andere klankkleuren verbreden de arrangementen, terwijl Winston McCalls harde zang het vaste middelpunt blijft. De beste toevoegingen veranderen de richting van een song, in plaats van alleen meer drama boven op de zwaarte te leggen.
Wild Eyes werkt vanuit een eenvoudig idee. Het gezamenlijke zangmotief geeft het nummer meteen een herkenbare vorm, waar de gitaren hun gewicht omheen bouwen. Die collectieve energie heeft geen gebruikelijk clean gezongen refrein nodig. Dark Days zet de gitaar centraler. De krachtige openingsfiguur en actieve drums geven de milieuboodschap directe muzikale urgentie.
The River maakt het op een andere manier groot. Zachte achtergrondstemmen en melodieuze gitaar laten McCalls rauwe stem door het contrast kwetsbaar klinken. Het titelnummer gaat verder, met akoestische passages en strijkers in een beschouwend arrangement. Zo blijkt hoeveel van de identiteit overblijft wanneer instrumenten niet alleen de volgende breakdown voorbereiden.
The Slow Surrender verandert de beweging opnieuw. Het lagere tempo laat de lage gitaren zwaarder trekken en geeft kleine details betekenis. Sleight Of Hand valt elders scherper aan. De band houdt zijn vertrouwde kracht dus ook binnen een bredere reeks vast.
Sommige korte tracks keren terug naar bekende ritmische stops zonder het melodische karakter van de beste songs. Old Ghost / New Regrets is krachtig, maar ontwikkelt minder dan de sfeer van het begin belooft. Een paar extra klanken suggereren ook mogelijkheden die de songs niet verder onderzoeken.
Toch is Atlas bevredigend doordat de breedte concrete muzikale resultaten heeft. De productie maakt gitaarmelodieën helder, de rustige begeleiding geeft echt contrast en de band speelt overal betrokken. De sterkste songs verbinden fysieke kracht aan meer verschillende gevoelens. Er valt meer te volgen dan alleen de eerste klap.
