Horizons
Horizons laat de melodieën aan de gitaren over. Winston McCall houdt zijn stem voortdurend hard. Het contrast tussen schoonheid en agressie ontstaat dus in de instrumentale partijen. Parkway Drive laat dat werken door de leadlijnen een duidelijke rol binnen de songs te geven. Ze bepalen het gevoel zonder de kracht van de ritmesectie te verminderen.
Carrion is het helderste voorbeeld. De melodische gitaarfiguur is meteen herkenbaar. De zware passages voelen als voortzettingen van het idee, niet als onderbrekingen. McCalls voordracht geeft een rauwe emotionele rand. De drums houden de beweging strak. De song communiceert direct zonder een clean gezongen refrein nodig te hebben om het belangrijkste moment te markeren.
Boneyards moet het sterker van fysieke kracht hebben. De wisselingen in tempo en gewicht zijn makkelijk te volgen. De gitaarinzetten zijn gericht op gezamenlijke impact. Idols And Anchors vindt een andere goede balans. De melodische lijn blijft hoorbaar tegenover het volle laag. Jeff Ling en Luke Kilpatrick vullen elkaar aan. Ook het snelle materiaal krijgt daardoor genoeg vorm om bij te blijven.
De kortere stukken houden de plaat in beweging. Het titelnummer vormt een voller uitgewerkt eindpunt. De band krijgt ruimte om een sfeer verder te ontwikkelen dan de volgende zware overgang. Daardoor voelt het laatste deel verdiend. Moments In Oblivion zorgt ook voor een korte klankverandering. Zo kan een rustige passage de omvang van de omliggende muziek anders laten overkomen.
Sommige introducties en breakdowns gebruiken sterk verwante ideeën. Breaking Point heeft minder eigen karakter dan de beste songs. Ook een steeds terugkerende zangkreet vlak voor een harde inzet wordt voorspelbaar. Het beste schrijfwerk zit in de passages waarin een melodie het arrangement stuurt, in plaats van een ritmische aanval te versieren.
De productie geeft de instrumenten een stevige, heldere balans. De precisie van het spel is daardoor goed te horen. Horizons slaagt door zijn gerichte aanpak. De band kiest duidelijke klanken en vindt daar meerdere overtuigende songs in. De gitaarmelodieën leveren de emotionele details die de zang bewust ruw laat. Zo krijgt het album zowel directe kracht als een sterk muzikaal karakter.
