Past Lives
De duidelijkste keuze op Past Lives is Chrissy Costanza's stem centraal zetten. Against the Current zoekt synthesizers, geprogrammeerde ritmes en heldere popvormen op. Dat heeft minder gitaarkracht dan sommigen verwachten. Belangrijker is of de songs hun sterkste uitvoerder interessant materiaal geven. Vaak wel.
“Strangers Again” begint zelfverzekerd. De synthpop geeft de melodie een duidelijke vorm en Costanza maakt beschouwende woorden direct. “The Fuss” laat meer ritmische en instrumentale details toe. Dat contrast helpt: anders kan het voelen alsof elk onderdeel naar het refrein moet wijzen.
“Personal” verandert de stemming bijzonder sterk. De bas is nadrukkelijker en de donkere zang past bij teksten over verlies. Costanza houdt beheersing in plaats van van elke emotie een groot gebaar te maken. “Voices” gaat andersom met hardere zang en gitaren. Het verschil versterkt beide.
Het lichte materiaal is ongelijkmatiger. “I Like the Way” heeft makkelijke dancepopaantrekkingskracht. “Friendly Reminder” maakt een moeilijk emotioneel proces te eenvoudig geruststellend. “P.A.T.T.” heeft een zelfverzekerde houding en helder doel, maar de boodschap blijft meer hangen dan de muzikale details. Teksten kiezen soms algemene uitspraken waar een specifieke scène overtuigender zou zijn.
“Sweet Surrender” sluit goed af door de begeleiding beheerst te houden en Costanza's frasering beweging te laten geven. Past Lives is samenhangende pop met verschillende sterke melodieën en een zangeres die haar toon aanpast. Kleine ontdekkingen bevredigen meer dan algemene lessen. Wanneer de muziek de stem ruimte en de tekst een echt probleem geeft, klopt de richting van de band.
