The Last Hero
Op The Last Hero maakt Alter Bridge zijn vertrouwde melodieuze hardrock groots. Myles Kennedy stijgt boven forse gitaren en het instrumentale spel blijft ambitieus. De sterkste songs geven die ambitie richting.
Show Me a Leader opent effectief. Mark Tremonti's lange gitaarintroductie bouwt verwachting op voordat zwaar ritme en Kennedy overnemen. Er zijn veel instrumentale details. De hoofdmelodie voorkomt een technische demonstratie.
The Writing on the Wall en Crows on a Wire houden de directe kant in beweging. De laatste valt sterk op met een krachtige introductie en aanhoudende energie. Island of Fools wordt zwaarder en houdt een heldere melodie. De overgang tussen hardrock en metal gaat de band natuurlijk af.
Het zachte materiaal is vertrouwder. My Champion mikt op een opbeurend, makkelijk refrein. You Will Be Remembered wordt een brede ballad. Beide geven een andere tint. De directe gevoelswoorden onderscheiden zich minder dan gitaarsongs eromheen.
This Side of Fate gebruikt lengte beter. Lichte akoestiek groeit naar zware gitaren en breed geluid. Kennedy geeft de wisselingen een sterk zangmiddelpunt.
Het probleem is hoe vaak groot wordt gezocht. The Other Side en Cradle to the Grave konden in passages met minder herhaling. De drukke productie maakt de instrumenten minder goed van elkaar te onderscheiden. De totale intensiteit komt nauwelijks tot rust.
Toch bevat The Last Hero sterk spel en memorabele songs. Alter Bridge overtuigt wanneer techniek een heldere melodie versterkt. Meer selectie had het scherper gemaakt. De beste uitvoeringen behouden echte kracht.
