Walk the Sky
Walk the Sky voegt subtiele elektronica aan Alter Bridges hardrock toe. Gitaren blijven zwaar en Myles Kennedy's hoge zang centraal. Synths geven sommige krachtige passages een zachte achtergrond. Het palet verbreedt zonder een ander soort muziek te worden.
One Life introduceert ingetogen voordat Wouldn't You Rather het zware spel naar voren brengt. De kwaliteiten staan helder: forse riffs, sterke melodieuze zang en een ritmesectie met vaste grond. Het is bekend, maar energiek gespeeld.
Pay No Mind profiteert van elektronische kleur. De extra laag geeft zwaarte een andere dimensie. Godspeed gaat duidelijker naar heldere, door synths geleide melodie. De experimenten zijn bescheiden. Ze onderscheiden songs van de gitaren eromheen.
Walking on the Sky vindt een bijzonder goede balans. Beheerste passages laten ruimte rond stem en gitaarfiguren. Zware momenten zijn doelbewuster. Native Son dringt sterker aan met vaart en geconcentreerde instrumentale aanval.
Dying Light sluit melodisch breder af. Het walsritme geeft een andere beweging. Gitaar en Kennedy zorgen voor de verwachte omvang. Rustige details tellen wanneer ze zo'n bruikbaar contrast scheppen.
De aanhoudende intensiteit beperkt het geheel. Meer ruimte had meerdere songs sterker gemaakt. Later wordt het soms herhalend. Tear Us Apart onderscheidt zich minder. Door de constante druk zijn losse tracks moeilijker uit elkaar te houden.
Toch geeft Walk the Sky sterk muzikantschap en een waardevolle poging tot uitbreiding. Elektronica werkt doordat ze meestal gitaren steunt, niet ermee concurreert. Een korter, gevarieerder geheel had geholpen. De beste songs verbinden kracht en beheersing.
