Home
Home haalt veel karakter uit de ruimte tussen Sevendusts zware instrumenten en Lajon Witherspoons stem. De gitaren zijn laag en strak beheerst, de drums duwen hard. De zang geeft het mechanische gewicht een menselijk middelpunt. Het tweede album is soms bot. De sterkste songs laten melodie toe zonder kracht te verliezen.
Het titelnummer zet de aanpak snel neer. De herhaalde gitaarfiguur sluit vast op het snelle basdrumpatroon aan. Witherspoon levert veel beweging erboven. De partijen zijn eenvoudig, maar gericht. Sevendust laat het ritme zwaar wegen voordat het refrein de song moet dragen.
Denial heeft een directere hook. Waffle benut contrast beter. Het zachte couplet laat de stem groeien voordat het zware refrein arriveert. Witherspoon gaat van een soepele frase naar veel rauwer geluid zonder geforceerde overgang. Die flexibiliteit voorkomt een reeks vergelijkbare gitaaroefeningen.
Grasp varieert opnieuw met een door effecten gevormde openingsgitaar. Er ontstaat een andere sfeer voordat het ritme duidelijker vorm krijgt. Kleine veranderingen tellen op een album waar veel zware passages dezelfde lage herhaalpatronen gebruiken. Het spel overtuigt. Sommige riffs zijn functioneler dan memorabel.
Ook gasten geven karakter. Skin zingt met Witherspoon op Licking Crème. Hun stemmen geven een duidelijke eigenheid binnen het geheel. Bender koppelt hem voor een donker slot aan Chino Moreno. De zangcombinatie maakt het de moeite waard, ook als de instrumentale ideeën minder opvallen dan de beste momenten.
Home verliest vaart in korte verbindingsstukken. Over de hele duur valt het smalle muzikale bereik meer op. Toch blijft de inzet overtuigen. Sevendust geeft eenvoudige riffs gewicht. Witherspoon vindt daarin steeds melodieruimte. Het is sterke, soms wisselvallige alternatieve metal waarvan de beste songs een bekende aanpak persoonlijk maken.
