Violence
Op Violence is het contrast tussen melodie en agressie de belangrijkste aantrekkingskracht. Nothingface houdt gitaren en ritmes zwaar. Matt Holts stem geeft de muziek tegelijk meer bereik. Zijn heldere zang is een volwaardig deel van de songs en geen korte pauze tussen screams. De band laat beide kanten nauw op elkaar aansluiten.
Bleeder en Dead Like Me tonen de waarde daarvan. Het melodieuze karakter geeft Holt ruimte om indruk te maken. De gitaren houden genoeg gewicht om de uitvoeringen stevig bij de plaat te laten passen. Expressieve gitaardetails bieden meer om te volgen dan alleen de zangwisselingen.
Can't Wait For Violence valt directer aan. Het spel is fysiek en geconcentreerd. De drums geven de uitvoering een stevige ritmische vorm. De band kan dus ook zonder een zacht refrein een krachtige song laten werken.
Blue Skin voegt een goed gitaaridee toe. De stijgende riff geeft meteen energie. Het arrangement gebruikt die figuur als duidelijke bron van beweging. Het instrumentale schrijven is vaak het sterkst wanneer een heldere partij de agressie herkenbaar vormgeeft.
Everlasting Godstopper kiest een bredere aanpak. De kracht aan het begin maakt plaats voor een langzame passage. Dissonant getokkelde gitaar en zang op afstand creëren een andere sfeer. De song groeit daarmee voorbij de zware opening, met behoud van het ongemakkelijke karakter.
Niet ieder ritme of iedere melodie heeft evenveel eigenheid. Sommige zware passages zijn onderling uitwisselbaar. De melodieuze songs suggereren soms ideeën die verder uitgewerkt hadden kunnen worden. De inzet is constant, maar de composities bieden niet overal evenveel om te onthouden.
Toch vindt Violence een overtuigende balans tussen gewicht, melodie en een herkenbare stem. De sterkste momenten geven het zware spel een duidelijk muzikaal doel. Nothingface vindt binnen bekende alternatieve metal genoeg karakter om de plaat de moeite waard te maken.
