Gift
Gift zet Taproot stevig in het zware, emotionele geluid van vroege nu metal. De gitaren komen hard aan, de ritmesectie beweegt en Stephen Richards wisselt ingetogen zang met rap en scherpe screams af. Het debuut bij een grote platenmaatschappij heeft veel energie. Die leidt alleen te vaak naar bekende ideeën in plaats van een duidelijke eigen identiteit.
Smile opent krachtig. Een rustig couplet bereidt een veel harder refrein voor. Richards' schreeuw geeft het sterkste contrast. Again & Again volgt met een directere melodie. De zang geeft het refrein duidelijke vorm. De hook kan net zo zwaar tellen als het omliggende gewicht.
Er wordt overal vakkundig gespeeld. Jarrod Montague geeft de drums beweging. De bas is hoorbaar genoeg om aan de arrangementen bij te dragen. De songs zijn daardoor actiever dan een eenvoudige gitaarmuur suggereert. De inzet overtuigt, ook als het schrijven dicht bij genregewoontes blijft.
1 Nite Stand toont de wisselende resultaten. Een interessante basopening belooft meer dan de song ontwikkelt. Het arrangement vindt moeilijk een overtuigende bestemming. Believed heeft een sterker refrein. De rap eromheen klinkt minder natuurlijk dan de zang. Richards heeft stemkarakter, al zullen zijn nasale rand en wisselende aanpak meningen verdelen.
Comeback werkt beter. Het harde, snelle spel geeft de stem een sterke omgeving. De song onderscheidt zich makkelijker van het omliggende materiaal. Toch leunen zelfs hoogtepunten zwaar op ingrediënten van andere bands. Er verandert genoeg om het actief te houden, maar niet alles blijft hangen.
Gift is het prettigst wanneer directheid zelf het punt wordt. Sterke hooks en energiek spel maken het de moeite waard voor stijlliefhebbers. Over de hele duur verminderen herhaling en minder overtuigende zangkeuzes de impact. Taproot toont kunnen en inzet. De songs hebben meer eigen karakter nodig voor een gelijkmatig sterke kennismaking.
