Through the Eyes
Through the Eyes zet Chris Volz centraal in Flaws zware rock. Gitaren geven lage, forse akkoorden. De zang brengt een persoonlijker karakter in het bekende geluid. Dit debuut bij een grote maatschappij is het sterkst wanneer een heldere melodie de kracht richting geeft. Het overtuigt minder als hetzelfde gewicht en dezelfde emotionele druk geen memorabele song onder zich hebben.
Only the Strong opent stevig. De gitaar komt voor de hele band binnen en bereidt Volz' krachtige voordracht voor. Payback gaat agressiever met nadrukkelijke bas en veel rauwere zang. Beide zetten de fysieke aanwezigheid snel neer. De zang maakt de blijvendste indruk.
My Letter is het duidelijkste hoogtepunt. Een rustig couplet en zwaar refrein volgen een bekend patroon. Snarerolls geven de ingetogen gedeelten beweging. De bridge voert intensiteit op voordat de hoofdmelodie terugkeert. Flaw laat eenvoudige wisselingen doelgericht voelen. De uitvoering draagt emotie zonder ingewikkelder arrangement.
De gitaren geven vooral gewicht, geen verrassing. Dikke akkoorden en steunende ritmes laten veel details aan Volz over. Zijn melodieuze zang is sterk. De harde uitbarstingen voelen niet altijd even overtuigend. Extra agressie is soms minder nodig dan de heldere stem die de song al draagt.
Amendment biedt een ander aandachtspunt met een door effecten bewerkte gitaaropening en wisselende zang. De vertrouwde opzet kan zo karakter krijgen. Later staan songs die minder indruk achterlaten. Scheme en Best I Am evenaren de sterke vroege nummers niet. Herhaalde instrumentgewoontes maken het vaartverlies opvallender.
Through the Eyes heeft genoeg sterke melodieën en overtuigde uitvoeringen om te boeien. De beste passages geven Flaw binnen een druk genre een herkenbare identiteit. Het geheel blijft wisselvallig. Meer onderscheidend gitaarwerk en een strakkere songselectie hadden geholpen. De stem en sterkste hooks geven deze kennismaking al een waardevol doel.
