The Octopus
Minion's Song geeft The Octopus een verrassend zachte ingang. Piano en een kleine gitaarlijn krijgen langzaam stemmen en drums erbij. Amplifiers grote wereld wordt toegankelijk voordat het volle gewicht arriveert. Een geduldige uitnodiging tot een omvangrijk dubbelalbum.
Die schaal hoort bij het karakter. Songs kunnen een sfeer neerzetten, de instrumentale nadruk veranderen en met een andere blik terugkeren. De gitaar blijft herkenbaar Amplifier. Genoeg andere klanken voorkomen dat gewicht de enige dramabron wordt.
The Wave en het titelnummer geven vroeg sterke middelpunten. Hun kracht zit in een reeks die rustige details al belangrijk maakte. De zware passages krijgen daarmee een omgeving. Trading Dark Matter on the Stock Exchange rekt de eerste helft instrumentaal verder. De ontwikkeling beloont aandacht voor ritme én uitdijende gitaar.
De tweede helft opent mogelijkheden. The Sick Rose is mysterieuzer. Interstellar groeit geduldig in omvang. Vooral die laatste laat een bekende gitaar door geleidelijke stijging opnieuw indrukwekkend worden. Matt Brobins drums geven karakter door beweging toe te voegen in plaats van alleen de naderende climax aan te geven.
The Emperor biedt een steviger riffgericht aantrekkingspunt. Bloodtest profiteert van de actieve ritmesectie. Die fysieke momenten onderscheiden de lange stukken eromheen. De ideeën zijn breed, maar de sterkste passages blijven herkenbare muzikale gebaren nodig hebben.
Forever and More laat de plaat ruim achter. Het aanhouden past bij het ontwerp. Sel Balamirs emotionele zangkarakter kan wel minder afwisselend voelen dan de instrumentale werelden. Het spel vertelt soms veranderingen die zijn stem minder onthult.
The Octopus loont doordat ambitie concrete vorm krijgt. Minion's Song, Interstellar en de sterke ritmische passages maken de omvang betekenisvol met ontwikkeling en contrast. Een brede muzikale omgeving om binnen te gaan, met genoeg sterke losse songs om het onderzoeken waard te maken.
