Cities
Stephen Christians stem geeft Cities een eigen gezicht voordat Anberlin iets bijzonder ongebruikelijks probeert. Helder, hoog en vol urgentie kan hij een direct rockrefrein optillen of een veel rustiger arrangement blijven dragen. Het derde album geeft hem veel kansen voor beide.
Na de korte introductie brengt Godspeed alles in beweging met scherpe gitaren en zang die direct blijft hangen. Adelaide denkt meer in pop, houdt de vaart erin en laat het refrein moeiteloos klinken. De band voelt goed aan hoeveel energie een song nodig heeft. Kleine gitaardetails maken de vertrouwde structuur vaak levendiger.
The Unwinding Cable Car laat de breedte duidelijker horen. Akoestische gitaar leidt en de harmonieën geven Christians melodie extra warmte. Het voelt niet alsof de band verplicht even pauze neemt van het harde materiaal. De song heeft genoeg eigen karakter om ernaast te staan. Het rustigere arrangement laat de zang meer raken.
Dismantle. Repair. beweegt bijzonder goed tussen die kanten. Een beheerste passage groeit naar een veel grotere emotionele ontlading. Die verandering heeft een doel doordat de melodie centraal blijft. There Is No Mathematics to Love and Loss voegt met synthesizers een andere kleur toe. De band kan het geluid dus veranderen zonder de richting kwijt te raken.
Afsluiter (*Fin) is het ambitieustst. Het begint rustig, wordt groter en voegt uiteindelijk een koor toe. Dat zou overdreven kunnen worden, maar de song geeft de grote klank een duidelijke reden om te verschijnen. Het slot is sterk doordat de band het gevoel ver genoeg volgt om de verandering overtuigend te maken.
Cities heeft de toegankelijke melodieën van poppunk en de open emotionele stijl van emo. De beste momenten gaan verder dan een nette genrebeschrijving. Arrangementen kunnen groeien, rustige songs hebben gewicht en Christian geeft alles een herkenbare stem. Anberlin klinkt zelfverzekerd genoeg voor de directe nummers en geduldig genoeg om de ambitieuzere te laten ontvouwen.
