No Joy
No Joy doet een hardere ervaring vermoeden dan Spanish Love Songs werkelijk geeft. De teksten bevatten nog veel angst, maar de muziek maakt er ruimte omheen. Synthesizers, heldere ritmes en lichtere gitaren geven Dylan Slocums gekwelde personages iets anders dan een muur vervorming. Dat maakt de songs op een andere manier sterk.
Lifers zet de richting meteen neer. De glanzende begeleiding geeft Slocums rauwe stem een nieuwe omgeving zonder de onrust te wissen. Haunted gaat verder en draagt moeilijk af te schudden gevoelens met een dansbare puls. De toegankelijkheid helpt de boodschap. Het aanstekelijke oppervlak laat je naar het ongemak toe, niet ervandaan.
De rustige songs tellen evenveel. Exit Bags haalt spanning uit Slocums voordracht en laat ruimte rond de gitaar. Wanneer hij inhoudt, verandert de bekende wanhoop: je hoort iemand duidelijker aanwezig zijn, omdat hij niet voor elk woord hoeft te vechten. Ook de zachte klanken van Muted laten horen hoeveel sfeer en kleine wisselingen zeggen.
De extra breedte maakt de directe klap van snelle punk losser. Sommige passages drijven weg waar een steviger ritmische draai spanning had gehouden. Meestal bieden de arrangementen de tekst wel goed tegenwicht. Marvel suggereert dat een onvolmaakte reden genoeg kan zijn om te blijven leven. De muziek geeft die beperkte hoop gewicht.
De lange afsluiter Re-Emerging Signs of the Apocalypse verbindt religie, jeugd en politieke angst in een ingewikkelder kader. Tempowisselingen en zware gitaren geven een sterke bestemming. De lichtere klanken van No Joy laten de moeilijke inhoud staan en veranderen de benadering ervan. De band vindt meer manieren voor kwetsbaarheid, de luisteraar meer ruimte om te reageren.
