Dark Is the Way, Light Is a Place
Ruimte speelt een hoofdrol op Dark Is the Way, Light Is a Place. Anberlin laat vertraagde gitaarnoten rond Stephen Christians stem uitwaaieren. De muziek wordt breed zonder elk moment vol te spelen. Dat past bij een zanger die lange melodieën met heldere emotie kan dragen.
Impossible laat horen dat directe rock binnen dat ruime geluid werkt. Het ritme duwt stevig en de zang geeft het refrein een melodisch middelpunt. De onderdelen passen natuurlijk. Voor groot gevoel is geen volgestopt arrangement nodig.
Take Me (As You Found Me) neemt meer tijd en laat uiteindelijk meer horen. Christian kan onzeker klinken voordat de instrumenten de druk verhogen. Het gewicht komt uit die groei. De bekende couplet-refreinvorm krijgt diepte doordat de band binnenkomt en weer terugtreedt.
To the Wolves maakt het thema beschadigd vertrouwen harder. Ook Depraved heeft stevige gitaren en sluit onrustig af. Dat helpt, omdat de sfeer verschillende songs dezelfde omvang kan geven. Sommige passages vragen om een eigen ritmisch idee of kleinere zang. De muziek is steeds aantrekkelijk, maar het grote gevoel bevat soms meer dan de tekst uitwerkt.
Toch heeft de plaat een helder, aantrekkelijk geluid. Brendan O'Brien geeft de instrumenten genoeg definitie om ook hun onderlinge ruimte te laten tellen. Anberlin overtuigt vooral als een song mag groeien zonder naar het grootste moment te haasten. Take Me vangt dat geduld goed. Een stem krijgt hier kracht doordat er ruimte omheen is.
