Voice of the Void
Voice of the Void maakt Anciients' progressieve metal donkerder en krachtiger. De gitaren blijven centraal met dikke riffs, melodieuze leads en uitgebreide uitwisselingen. Cleane en harde zang variëren de klank. De sterkste songs maken daar overtuigende beweging van. Het lange geheel gebruikt zijn materiaal niet altijd optimaal.
Following the Voice begint dringend. Gitaren werken om elkaar heen en drums drijven vooruit. Cleane en harde zang versterken de aanval. De zelfverzekerde opening laat horen hoe krachtig de band met een duidelijke arrangementrichting kan zijn.
Buried in Sand kiest ambitieuzer. Een zwaar begin groeit naar een ruime, melodieuze passage. Zang wordt een duidelijkere gids. Er is veel goed spel, al voelt de verschuiving soms abrupt. De omvang maakt indruk zonder iedere overgang even overtuigend te maken.
Pentacle is directer. Riffs en actieve drums geven kracht en houden de zanghooks vast. De korte vorm past bij het vermogen om zwaar spel en een directe melodie te combineren. Niet altijd is een grote structuur nodig om indruk te maken.
Descending biedt akoestische gitaar en zacht bluesdetail. De pauze is aantrekkelijk. Voor de lange introductie van Ibex Eye remt hij wel de vaart. Wanneer die song groeit, geven veranderende stemmen en sterkere ritmische beweging veel meer karakter.
Serpents begint ingetogen. Cleane zang maakt zware passages expressief. Ook Incantations verbindt zacht en krachtig beter richting het laatste gedeelte. Het geeft goede redenen om te blijven luisteren.
Lengte en consistentie beperken het meest. Sommige passages tonen eerder invloeden en techniek dan dat ze onmisbaar bij de song horen. De volle productie verkleint soms de spelimpact. Voice of the Void heeft uitstekende gitaren en meerdere sterke complete uitvoeringen. Meer ruimte en strakker redigeren hadden de grote kwaliteiten als geheel beter laten uitkomen.
