Holy Hell
Verdriet vormt het duidelijke emotionele middelpunt van Holy Hell. De songs benoemen dat alleen niet simpelweg. Architects zet het om in tempowisselingen, gespannen melodieën en herhaalde gitaarfiguren die nergens rust lijken te vinden. Het verlies van gitarist Tom Searle bepaalt mede de plaat. De arrangementen geven die achtergrond een begrijpelijke vorm, ook zonder alle details van het verhaal te kennen.
Death Is Not Defeat opent met orkestrale sfeer en strak beheerste zwaarte. Sam Carter laat het refrein klinken alsof het emotioneel moeilijk is om uit te zingen, terwijl de melodie uitnodigt om mee te doen. Hereafter houdt die balans vast. De bewegende gitaarfiguur houdt de coupletten onrustig. Het grote refrein geeft de spanning een duidelijke ontlading.
Doomsday is als complete song het sterkst. Het terugkerende gitaarpatroon is meteen herkenbaar. De drums veranderen de druk eromheen voortdurend. Het melodische refrein wist de onrust van de riff niet uit. Beide blijven aanwezig. De song krijgt daardoor meer emotionele complexiteit dan een eenvoudige beweging van pijn naar geruststelling.
Royal Beggars gebruikt een vergelijkbaar contrast, maar legt het accent iets anders. Cleanere zang maakt de zware inzet harder. The Seventh Circle is een nuttige onderbreking: een korte, geconcentreerde aanval die voorkomt dat de grote refreinen het hele album bepalen. A Wasted Hymn biedt juist een langzamer, opener slot. De instrumentale sfeer ondersteunt beschouwende zang in plaats van nog een breakdown op te eisen.
Sommige songs volgen sterk verwante routes van technisch couplet naar breed refrein. Strijkers en elektronische lagen kunnen de gevoelsrichting ook te nadrukkelijk aangeven. Er blijft minder ruimte voor een onverwachte reactie. Holy Hell overtuigt het meest wanneer een eigen muzikale figuur het gevoel draagt zonder dat iedere laag het hoeft te onderstrepen.
Dat gebeurt vaak genoeg om de plaat op zichzelf te laten staan. Carter zingt krachtig en kwetsbaar. De beste arrangementen bieden aan beide ruimte. Holy Hell eindigt emotioneel niet met een nette oplossing. Verdergaan in onzekerheid klinkt als een moeilijk, actief proces. De sterkste songs geven dat proces een blijvende muzikale vorm.
