Suffer
Greg Graffin laat op Suffer horen dat snelheid en helder formuleren samengaan. Bad Religion raast door vijftien korte songs. Toch blijft de stem melodieus en duidelijk genoeg om ieder betoog vorm te geven. De gitaren leveren kracht en vaart. De zang zorgt dat die kracht blijft hangen. Het is een compacte plaat waar binnen de grenzen veel gebeurt.
You Are (The Government) maakt de aanpak meteen duidelijk. Het spel is snel, de melodie direct en Graffin eindigt met een aangehouden frase die de vaart een menselijk middelpunt geeft. 1000 More Fools past ingewikkeldere taal in hetzelfde strakke kader, zonder een essay op muziek te worden. De maatschappelijke kritiek werkt juist doordat de muziek zoveel voelbare kracht heeft.
Het titelnummer laat horen hoeveel detail Graffin in weinig tijd vindt. Een kleine verandering in hoe hij een noot vasthoudt en loslaat, geeft het refrein een blijvend eigen karakter. When? heeft een vergelijkbaar actieve melodie. De stem beweegt rond de gitaar in plaats van alleen te volgen. Harmonieën geven extra herkenning en maken de songs uitnodigend zonder de frustratie erachter af te zwakken.
Op het grootste deel van de plaat verandert het tempo nauwelijks. De eerste nummers kunnen daardoor versies van één idee lijken. Sommige vertrouwde gitaarfiguren laten ook de grenzen van de methode zien. Best for You en het afgemetenere What Can You Do? brengen nuttige verschillen. Kleine aanpassingen veranderen de druk van de hele reeks.
De korte vormen werken doordat de band weet wanneer een punt is gemaakt. Do What You Want heeft geen lange ontwikkeling nodig om de weigering duidelijk te maken. Die discipline maakt Suffer krachtig: sterke melodieën, bondig schrijven en spel dat snel naar het volgende nuttige moment gaat. De woede heeft richting. Het is slim, zonder dat het plezier eronder lijdt.
