Full Circle
Pennywise reageert op Full Circle niet op pijn door zachter te worden. De plaat is snel, krachtig en vaak openlijk bemoedigend. Jim Lindberg zingt alsof het blijven uitspreken van de woorden helpt om overeind te blijven. Onder de vertrouwde punkuitbarstingen zit meer verlies dan het volume aanvankelijk doet vermoeden.
Fight Till You Die begint met een gitaar- en basfiguur die een stevige richting aangeeft. Een korte pauze voor de volgende uitbarsting maakt het laatste refrein effectiever. Zo veel kan een kleine structurele keuze binnen deze stijl doen. Date With Destiny volgt zonder de energie te laten zakken. De band klinkt volledig toegewijd aan de volgorde.
De ritmesectie biedt veel om te volgen. Randy Bradbury's bas heeft een duidelijke, actieve rol. Byron McMackins drums doen meer dan alles snel houden. Vooral op Get a Life valt de bas op. Het spel geeft de plaat een lichamelijk karakter dat overeind blijft wanneer een tekst een vrij algemene boodschap over volhouden brengt.
Society toont sterke kanten en beperkingen samen. De centrale riff is herkenbaar, het refrein direct en Lindbergs stem geeft kracht. Het betoog blijft echter breed. De onveranderde intensiteit maakt dat niet altijd onthullender. Verschillende songs delen verwante intro's en emotionele vormen. Het geheel kan daardoor minder gevarieerd voelen dan het spel verdient.
Broken maakt van die directheid een overtuigender persoonlijke weigering om op te geven. Het gitaarwerk geeft het gevoel scherpte. De band houdt de aandacht bij de volgende zinvolle verandering. Het werkt het best wanneer vastberadenheid een concrete muzikale vorm krijgt.
De terugkeer naar Bro Hymn geeft het slot een gezamenlijk middelpunt. Een eenvoudige melodie en groepsstemmen maken verdriet samen draagbaar. Full Circle heeft weinig belangstelling voor een subtiele presentatie, maar het gevoel eronder is aanzienlijk. Precisie en toewijding maken doorgaan tot iets veeleisenders dan een leus.
