Appeal to Reason
Rise Against klinkt op Appeal to Reason soms zekerder dan de songs rechtvaardigen. De gitaren zijn vol, de ritmes stevig en Tim McIlrath zingt met zijn bekende rauwe rand. Er staan uitstekende momenten op, maar de algemene uitspraken krijgen soms meer gezag mee dan concrete inhoud.
Collapse (Post-Amerika) opent sterk. Het tempo en de scherpe gitaarinzet geven het een duidelijk doel. Re-Education (Through Labor) zet boosheid net zo goed om in een song die blijft hangen. De centrale riff geeft de woorden een concrete tegenkracht en het refrein sluit aan bij de inspanning die je in de uitvoering hoort.
Het midden overtuigt minder. Audience of One heeft een heldere melodie, maar het tragere tempo en het algemene verliesgevoel brengen weinig meer dan de eerste indruk. The Dirt Whispered is ook degelijk zonder een eigen emotionele vorm te vinden. McIlrath blijft herkenbaar, maar de arrangementen leiden hem te vaak naar hetzelfde nadrukkelijke slot.
Hero of War probeert ambitieuzer uit dat patroon te stappen. De akoestische begeleiding legt het verhaal van een soldaat over geweld en morele schade bloot. Dat verandert de schaal van het album op een nuttige manier. Het verhaal is soms bot en de les is al duidelijk voor de song is afgelopen. De ruimte rond de stem werkt wel. Savior laat daarna horen hoe goed snelheid, melodie en persoonlijke onzekerheid samengaan als elk onderdeel een duidelijke taak heeft.
Whereabouts Unknown zorgt voor een van de sterkste slotmomenten. Het bouwt geduldig op voordat gitaar en stem meer kracht krijgen. Daardoor wordt de emotionele betrokkenheid geloofwaardiger. Appeal to Reason is wisselvallig doordat songs van verschillend niveau even overtuigd worden gebracht. Achter het beste materiaal zit een duidelijk muzikaal argument. De zwakkere delen herhalen vooral de vastberadenheid. Er is genoeg van het eerste om de plaat te laten lonen, maar zelfvertrouwen kan het verschil niet eindeloos verbergen.
