Billy Talent III
Het tragere tempo op Billy Talent III verandert meer dan de afstand tussen tellen. De riffs wegen meer en de refreinen krijgen ruimte. Het klinkt breder, maar soms minder alert. De richting is het onderzoeken waard, ook als niet elke song er een overtuigende vorm in vindt.
Devil on My Shoulder zet dat helder neer. De gitaar beweegt bluesachtiger en Ben Kowalewicz zingt beheerster. Het krijgt een stevige groove, maar verliest nerveuze wrijving die de snelle band zo eigen maakt.
Rusted from the Rain gebruikt het zware geluid sterker. Het ingehouden begin en grote refrein maken een emotionele omslag. De gitaar heeft genoeg karakter voor het brede arrangement. Kowalewicz hoeft niet steeds tegen schreeuwen aan te zitten om kracht te geven.
Saint Veronika verbindt vertrouwd en uitgebreid het best. Ritme blijft actief, gitaar vindt details en de melodie houdt richting. Tears into Wine brengt ook beweging en laat horen dat grote rock scherp kan blijven.
Niet alle experimenten zijn zo zeker. De reggae van Diamond on a Landmine voelt meer als een overgenomen stijl dan als natuurlijke songontwikkeling. The Dead Can't Testify is ongewoon, maar de delen versterken elkaar niet steeds. Niet elke aanpak heeft een even duidelijke reden.
Dat maakt deze plaat interessanter dan een mislukte herhaling van de formule. De beste songs tonen mogelijkheden in een tragere, zwaardere band. De zwakke delen onthullen hoeveel eerdere spanning uit ritme en detail kwam, niet alleen volume. Sterk materiaal rechtvaardigt de verandering, maar Billy Talent III blijft eerder veelbelovende richtingen dan één overtuigende bestemming.
