Handwritten
Het begin van Handwritten laat horen dat The Gaslight Anthem zich op zijn gemak voelt als grote rockband. "45" heeft een duidelijke gitaarmelodie, stevig ritme en een refrein dat Brian Fallon zonder aarzeling brengt. Het is direct en doeltreffend. Een sterk begin, voordat de lastigere vragen opduiken.
Het titelnummer houdt de vaart vast. De gitaren hebben gewicht en blijven melodieus. Door de uitvoering klinkt Fallons geloof in ouderwets songschrijven overtuigend. Als de melodie zo sterk is, telt de inzet meer dan de vraag of de beelden eerder zijn gebruikt.
Here Comes My Man vindt opnieuw een aantrekkelijke weg door vertrouwde invloeden. De antwoordende zangfrasen geven lichtheid naast Fallons ruwe stem. Howl is sneller en compacter. Het brengt een nuttige energie-uitbarsting voordat de plaat al te comfortabel in het brede geluid gaat zitten.
Het schrijven is wisselvalliger dan het spel. Fallon gebruikt een verwijzing naar een ouder lied of een schrijver soms alsof die het emotionele beeld vanzelf compleet maakt. Verschillende klachten over relaties zetten de verteller gunstig neer en werken de ander minder goed uit. De oprechtheid is duidelijk, maar maakt niet elk standpunt overtuigend.
De trage nummers worden interessanter wanneer ze die zekerheid loslaten. Too Much Blood beweegt zwaarder en doelbewuster, zodat twijfel de uitvoering binnenkomt. Mae is het sterkere late hoogtepunt. De sfeer is gedempt, maar de band kan de melodie nog steeds belangrijk laten voelen. Het helpt dat het niet onmiddellijk een meezinger wil worden.
National Anthem sluit ingehouden en akoestisch af. Fallons stem krijgt meer ruimte en minder schuilplaatsen. Dat past bij een plaat waar grote gebaren soms verder gaan dan de details kunnen dragen. Handwritten heeft meerdere uitstekende songs en een zelfverzekerde band. Het werkt het best wanneer dat vertrouwen een gevoel laat groeien, in plaats van als bewijs te dienen dat het al is uitgelegd.
