Ember
Breaking Benjamin verhoogt de agressie op Ember zonder zijn geluid sterk te veranderen. Zware gitaar-grooves, grote melodieuze refreinen en Ben Burnleys bekende stem blijven de ingrediënten. Het zesde album geeft verschillende sterke songs. De extra kracht brengt alleen niet altijd genoeg variatie in het schrijven.
Na de korte “Lyra” brengt “Feed the Wolf” de volledige band op gang met dikke riffs en krachtig ritme. “Red Cold River” vervolgt dat en gaat vanuit beheersing naar ruwe zang en een veel zwaarder refrein. Het contrast werkt, ook wanneer de route voorspelbaar wordt.
“Psycho” geeft de ritmesectie nuttig aandacht. De swingende gitaarfiguur en nauwe verbinding tussen bas en drums laten onder de stem beweging ontstaan. Het album wint wanneer kleine verschillen een eigen gezicht geven in plaats van nog meer vervorming.
“Tourniquet” overtuigt ook door een memorabele melodie naast een zware groove te zetten. “Blood” geeft de nodige urgentie. Ze laten horen waarom de bekende formule nog telt: gewicht en een helder refrein kunnen direct raken zonder ingewikkeld arrangement.
“The Dark of You” verandert de stemming het nuttigst. Elektronica, piano en ruimte geven Burnley een andere omgeving. De melodie hoeft niet door volle gitaren te breken. Het is een welkome onderbreking en meer van dat contrast zou de rest helpen.
Veel Ember blijft binnen een smal bereik. Vergelijkbare riffs en opbouw maken songs lastig te scheiden. Dichte productie kan zwaar spel juist minder effectief maken. Zachte en harde zang afwisselen maakt structuren niet vanzelf minder voorspelbaar.
Ember is het sterkst wanneer agressie een eigen melodie of klankverandering krijgt. Het biedt betrouwbare melodieuze zware rock met genoeg goed materiaal voor liefhebbers. Meer verschillende ideeën zouden het geheel sterker maken dan de vertrouwdste passages toelaten.
