That's the Spirit
De titel That's the Spirit klinkt als een oppepper, maar de muziek blijft die aanmoediging bevragen. Heldere refreinen die gemakkelijk blijven hangen dragen angst, teleurstelling en uitputting. Bring Me the Horizon maakt die tegenstelling centraal. De taal van een groot rockfeest wordt gebruikt voor gevoelens die lastig op te lossen blijven.
Doomed opent dat idee doeltreffend. Elektronische pulsen en kleine zangfragmenten maken nerveuze beweging voordat Oli Sykes de hoofdmelodie bereikt. Het arrangement groeit gestaag. Het refrein krijgt zijn gewicht door de terughoudendheid eromheen. Zijn cleanere stem houdt genoeg spanning om de omvang bij één herkenbare zanger te laten horen.
Happy Song is bewust botter. Een aanmoediging als van cheerleaders staat tegenover een zware riff. De beloofde gezamenlijke opluchting klinkt daardoor wat geforceerd. Het nummer werkt doordat drums en gitaar die spanning lichamelijk maken. Throne is een strakkere, elektronischere variant, met een eenvoudige melodie binnen een arrangement dat meteen indruk wil maken. Geen van beide verbergt de ambitie een groot publiek te bereiken.
Drown geeft de plaat een sterker emotioneel middelpunt. Het refrein is breed, maar de frasering laat de hulpvraag kwetsbaar voelen in plaats van triomfantelijk. Follow You vindt een verwante nabijheid met een zachter ritme en elektronische details. Deze tracks tonen dat minder schreeuwen een andere intensiteit kan opleveren, niet alleen een lagere.
De plaat overtuigt minder wanneer een opvallende tekstzin te voor de hand ligt. True Friends heeft een sterke muzikale vorm, maar het centrale idee wint weinig door herhaling. Sommige refreinen lossen de spanning zo volledig op dat de onzekerheid eromheen karakter verliest. Het lichtere slot Oh No is interessant, maar raakt minder dan de beste tracks.
That's the Spirit heeft een samenhangend doel en meerdere songs die sterk genoeg zijn om het waar te maken. De productie geeft iedere pakkende lijn ruimte. Sykes bewaart nuttige ruwheid in zijn stem. Op zijn best begrijpt de plaat waarom je naar een enorm refrein kunt verlangen terwijl je helemaal niet gelukkig bent. Die tegenstelling klinkt overtuigend.
