In Contact
Songs for No One geeft In Contact al vroeg een emotioneel middelpunt. De gitaar staat naast Jim Grey's stem, antwoordt met een heldere melodie en duwt daarna alles naar een zwaarder deel. Caligula's Horse laat het als een gesprek klinken waarin iets op het spel staat.
Creativiteit en menselijke verbinding vormen een breed kader. Gedetailleerde uitleg van de verhalen is niet nodig. Dream the Dead toont hoe de band tussen technische kracht en open melodie beweegt. Will's Song (Let the Colours Run) valt gerichter aan. Bas en drums houden het zware materiaal beweeglijk, niet alleen imposant.
De korte stukken veranderen het perspectief. Love Conquers All opent uitnodigend akoestisch. De geprogrammeerde percussie geeft de melodie wel een minder eigen omgeving dan ze verdient. Capulet werkt beter door terughoudendheid. Kleine toetsen- en gitaardetails brengen de stem dichtbij. Zulke songs helpen de omvang van het grote werk voelbaar te houden.
Fill My Heart verbindt intieme zang overtuigend met krachtige instrumentale uitdrukking. De leadgitaren hebben een melodisch doel. Veranderingen in intensiteit reageren op de stem. De muzikanten kunnen snel spelen, maar het karakter hangt af van weten wanneer ze ruimte moeten maken.
Inertia and the Weapon of the Wall is een meer verdelende onderbreking. Grey spreekt overtuigend, maar de lengte houdt de muzikale reeks even op afstand. The Cannon's Mouth herstelt de vaart krachtig genoeg om de voorgaande woorden betekenisvol te laten doorwerken.
Graves verzamelt de ambities in het sterkste lange stuk. Rustige gitaar, meerdere zanglijnen, zware figuren en een late saxofoon vormen een grote boog. Het laatste ritmische statement is voorbereid door alles ervoor. In Contact is uitgebreid, maar blijft in expressieve songs geworteld. De beste passages laten het spel onlosmakelijk bij de behoefte horen om iets over te brengen. Graves geeft daar een uitzonderlijk overtuigende vorm aan.
