Crack the Skye

Crack the Skye

De stemmen bieden de duidelijkste ingang naar Crack the Skye. Mastodon bouwt de arrangementen rond melodische uitwisselingen tussen Brann Dailor, Troy Sanders en Brent Hinds. Zo krijgt het ingewikkelde gitaarwerk een menselijk middelpunt. De zware muziek heeft genoeg ruimte om naast kracht ook onzekerheid, verdriet en stille verwachting te laten horen.

Oblivion introduceert die aanpak met een donkere openingsfiguur en contrasterende zangpartijen. Iedere zanger verschuift het emotionele accent zonder het verloop te breken. Het refrein heeft een sterke melodische identiteit. De instrumentale details ondersteunen de terugkeer ervan. Voor een plaat met zo'n ingewikkeld overkoepelend concept is het een opvallend heldere opening.

Divinations begint met banjo voordat de hele band versnelt. Dat contrast geeft de song meteen karakter. Snelle gitaaruitwisselingen houden de zware delen wendbaar. Het spel blijft technisch veeleisend. Toch laat het arrangement een duidelijke indruk achter die verder gaat dan de afzonderlijke prestaties.

De langere stukken werken die balans het volledigst uit. The Czar gaat van een ingetogen, bijna dromerige opening naar hardere ritmische gedeelten en een brede gitaarclimax. De wisselingen hangen samen doordat iedere stemming tijd krijgt om te ontstaan. Dailors drums werken bijzonder goed wanneer hij de beweging met een vaste groove ondersteunt, in plaats van iedere ruimte op te vullen.

Ghost of Karelia en het titelnummer verdiepen tussen de grotere composities de donkere sfeer. Het verhaal gaat over astrale reizen en Russische mystiek. Alle details volgen is niet nodig. De emotionele richting is makkelijker te begrijpen dan het plot. De muziek profiteert van die vrijheid.

The Last Baron brengt de ambitie samen in een lang slot met wisselende riffs en terugkerende melodieën. Sommige overgangen vragen geduld. De sterkste ideeën blijven helder genoeg om de weg te wijzen. Brendan O'Briens productie laat de instrumenten ademen zonder hun gewicht weg te nemen. Mastodon verbindt hier overtuigend progressieve composities met memorabele songs. De zangmelodieën geven zelfs de ingewikkeldste passages een duidelijk doel.