Ellengæst
Crippled Black Phoenix brengt op Ellengæst verschillende stemmen in zijn donkere rock en behoudt over de songs een eigen karakter. Zware gitaar, piano en trompet maken een brede emotionele omgeving. Postpunkritmes geven sommige passages directere beweging. Gasten voegen persoonlijkheid toe, maar de beste momenten hangen even sterk van de arrangementen af.
House Of Fools zet het contrast meteen neer. Een kale trompetintro gaat naar ruwe gitaren. Vincent Cavanagh en Belinda Kordic verbinden de rauwheid met een melodisch middelpunt. Zachte piano opent het midden van de song.
Lost heeft een dwingender postpunkkarakter. Ritme en herhaald refrein geven een sterke vorm. De directheid wordt soms een beperking: het idee keert zo vaak terug dat de lange track impact verliest. De dramatische sfeer blijft overtuigen waar de compositie minder afwisselt.
In The Night is ingehoudener. Gaahls lage, bijna gesproken stem contrasteert met Kordic. Dat maakt de rustige begeleiding gespannen. De latere krachttoename krijgt gewicht door de eerdere eenvoud.
Cry Of Love opent de groove. Ryan Pattersons zang geeft een ander karakter. Suzie Stapletons bijdrage is minder duidelijk in de mix dan mogelijk was.
Everything I Say geeft Kordic meer ruimte in een trage, sombere omgeving. Piano leidt naar zware gitaar en rustige sfeerpassages. De song verandert zonder de centrale stemming te verlaten. The Invisible Past werkt groter. Jonathan Hulténs stem helpt het naar een emotioneel einde dragen.
Gesproken introducties onderbreken soms het verloop. Enkele lange stukken zouden strakker mogen. Toch bevat Ellengæst sterke songs en eigen uitvoeringen. Duisternis, melodie en lichamelijk gewicht geven duidelijke aantrekkingskracht. De afwisselende zang versterkt de muziek meestal, in plaats van haar uiteen te trekken.
