Boundless
Boundless keert met Long Distance Calling naar volledig instrumentale muziek terug. De Duitse band kan zich richten op de verhouding tussen gitaren, bas en drums. Progrock ontmoet zwaar spel en een duidelijke sfeer. Het is toegankelijk zonder licht te zijn, al telt zelfvertrouwen soms meer dan verrassende ideeën.
Out There opent omvangrijk en blijft binnen zijn lange vorm bewegen. Drums geven richting, bas een sterke melodie en gitaren wisselen rollen. Rustige details versterken het zware. De band suggereert zo een grote ruimte zonder ritme kwijt te raken.
Ascending zet een zware riff voorop en gaat daarna donkerder en opener. Niet alleen volume verandert. Het karakter beweegt mee met het arrangement en maakt de vorm minder voorspelbaar. Het laat horen waarom instrumenten de leiding mogen nemen.
Elektronische details verbreden ook. The Far Side gebruikt synthetische strijkers tegen het einde. On The Verge opent met een eigen elektronische melodie en ongebruikelijke percussie. Ze kleuren zonder van het bandspel af te leiden. Skydivers vindt daarna kracht in stuwende riffs en drums.
De plaat kan te comfortabel in haar sfeer blijven. Het spel is consequent goed, maar niet elke passage trekt dezelfde aandacht. Een deel van de aantrekkingskracht hangt af van genieten van de bekende balans: heldere melodie, ritmische beweging en geleidelijk veranderende druk.
Boundless werkt doordat die balans zorgvuldig wordt behandeld. Het zware houdt definitie en de rustige composities geven acht tracks ruimte. De arrangementen zijn ook zonder zanger volledig. Het blijft een zelfverzekerd instrumentaal rockalbum met een sterk gevoel voor verloop, ook op plaatsen waar de bekende methodes de indruk van ontdekking beperken.
