Melee
Dogleg maakt op Melee zijn bedoeling duidelijk met snelheid, luide gitaren en een stem die weinig achterhoudt. De emotionele punk wordt gespeeld met de precisie van muzikanten die weten hoe de onderdelen horen te passen, ook als alles bijna uit elkaar lijkt te vallen. Energie is de grootste aantrekkingskracht. Daaronder zitten sterke melodieën en doordachte arrangementen.
Kawasaki Backflip begint meteen. Gitaarlijnen, bas en snelle drums bewegen strak samen. Alex Stoitsiadis maakt het met zijn geschreeuw nog urgenter. Het spel is krachtig zonder slordig te worden. Dogleg kan ruw aan de randen klinken en toch precies weten waar het ritme naartoe moet.
Fox en Wartortle maken van die kracht bijzonder memorabele songs. Beide geven Stoitsiadis' stem een sterke melodische omgeving. Extra kreten maken Fox groter zonder het karakter te veranderen. Die melodieën zijn belangrijk op een plaat die vaak even intens blijft. Ze bieden duidelijke aandachtspunten in de stroom.
De ritmesectie doet meer dan het tempo bijbenen. Bas geeft songs als Bueno en Headfirst een stevige basis. Daardoor kunnen de drums actiever rond de gitaren bewegen. Die balans houdt de plaat boeiend wanneer de grondstoffen bekend zijn. De muzikanten klinken nauw verbonden. Hun spel bepaalt veel van het karakter.
De voortdurende druk heeft grenzen. Sommige songs gebruiken vergelijkbare zangeindes. Herhaalde gelaagde kreten verliezen gaandeweg impact. Hotlines klinkt soms te vol, met te veel ideeën die tegelijk om aandacht vragen. Meer contrast zou de beste melodieën duidelijker van het omringende lawaai scheiden.
Ender laat horen hoe dat kan. Een harde opening maakt plaats voor een rustig couplet. Verdere veranderingen leiden naar een slot met strijkers. Dat arrangement geeft een andere emotionele kleur zonder de intensiteit op te geven. Melee is een opwindend debuut met een smalle focus, gedragen door sterk spel en overtuigde inzet. Op de beste momenten voelt die focus als een kracht, niet als een beperking.
