Flesh Stays Together
Dying Wish maakt melodie op Flesh Stays Together groter zonder het gevoel zachter te maken. Het derde album van de Portland-band houdt harde riffs, breakdowns en Emma Bosters schreeuw vast. Rustige passages geven andere spanning en verbinden de zwaarte sterker met de songs.
I Don’t Belong Anywhere zet dat neer. Dreiging gaat geleidelijk over in hard spel, terwijl Boster cleane en krachtige zang afwisselt. Het blijft somber. A Curse Upon Iron vergroot het contrast met zachte sfeer en extreme passages. De band laat songs groeien in plaats van steeds op hetzelfde niveau te beginnen.
I’ll Know You’re Not Around maakt de melodische kant helder. Cleane zang blijft door hard spel omgeven en hoort dus bij het album. Nothing Like You en Moments I Regret gebruiken open, bijna gewichtloze zang voor andere onrust. Ze geven lucht zonder het donkere karakter te verlaten.
Revenge in Carnage en Empty the Chamber vallen directer aan. Will Putney laat de verschillen in de productie duidelijk horen. De songs geven druk naast de melodie. Het slot verbreedt weer: Heaven Departs maakt een grote sfeer voordat het titelnummer cleane zang met een zware laatste breakdown verbindt.
De intensiteit blijft een drempel. Ook zacht is er weinig verlichting. Wie meer afwisseling in de emotionele toon zoekt, kan de voortdurende somberte te eenvormig vinden. De grotere zangrol verandert de balans bovendien genoeg om liefhebbers van de vroege hardcorebasis uit te dagen.
De songs rechtvaardigen die verandering. Er zijn sterke afzonderlijke tracks, maar vooral het melodieuze en harde materiaal ondersteunen elkaar over de hele plaat. Dying Wish verbreedt het geluid en houdt de kracht duidelijk.
