Audio Vertigo
Tja, Elbow. Er is iets geks met dit album. Ik heb het inmiddels misschien wel dertig keer van begin tot eind beluisterd en weet nog steeds niet helemaal wat ik ervan moet vinden. Begrijp me goed: ik vind het prachtig. Maar ik moet er wel echt voor in de stemming zijn.
De plaat begint met Things I've Been Telling Myself for Years. Het is niet de sterkste opening, maar op de een of andere manier heeft het album die wel nodig. De overgang naar Lover's Leap wordt er veel vloeiender door. Op mijn hifi-installatie klinkt dat nummer ongelooflijk goed. Het is een enorm, ruimtelijk geluid dat toch heel strak onder controle blijft. Maar goed, dit is een albumrecensie, geen bespreking van mijn installatie.
Wat deze plaat voor mij bijzonder maakt: ik kan er eigenlijk geen losse nummers van luisteren. Ik wil steeds het hele album horen. In mijn hoofd werkt dit niet als een verzameling mogelijke singles. Er zit een verloop in, een verhaal.
Het volgende stukje, Where Is It?, is nauwelijks een echt nummer. Het leidt wel naar wat misschien mijn favoriet is: Balu. Ontzettend sterk, en mogelijk het enige nummer dat ik ook los van de rest kan opzetten.
Very Heaven ligt me minder goed, al kan ik niet precies aanwijzen wat ik er niet mooi aan vind. Dan liever Her to the Earth: wat een heerlijk nummer. Het begint bijna potsierlijk, maar zodra die baslijn op gang komt, ben ik verkocht.
Ik kan natuurlijk ieder nummer afzonderlijk bespreken, maar ze zijn gewoon allemaal goed. Audio Vertigo is een ontzettend sterke, goed geproduceerde plaat. Bovendien is de muziek interessant en net even anders dan het doorsnee rockalbum. Als dit tenminste rock is, want ik zou ook niet goed weten hoe ik het anders moet noemen.
Een fantastisch album, dus.
