Relativity
Emarosa plaatst op Relativity een krachtige zangstem midden in rusteloze, melodieuze posthardcore. Jonny Craig kan soepel zingen of ruwer en krachtiger worden, terwijl gitaren en drums de muziek actief houden. Het resultaat heeft veel energie én sfeer. De band brengt die kwaliteiten alleen niet overal even goed bij elkaar.
Het gitaarwerk bepaalt veel van de aantrekkingskracht. Effecten en ruimtelijke passages geven de songs een ander karakter dan gewone zware rock. Stevige riffs bieden contrast. De drums houden de arrangementen helder en urgent. Bas en toetsen zijn minder opvallend. Daardoor bepalen vooral gitaar en zang de vorm.
Just Another Marionette benut de stem bijzonder goed. Het stijgende refrein geeft Craig een sterke melodische omgeving. Het arrangement suggereert dat de band meer kan dan een bekend patroon van zwaar naar rustig herhalen. Ook Her Advice Cost Us a Life gebruikt het zware deel doeltreffend. De verandering heeft een nuttige functie in de song.
Heads Or Tails? Real Or Not is eveneens levendig. Pretend. Release. The Close heeft een bijzonder sterk laatste deel. Die voorbeelden wijzen ook op een grens. Sommige ideeën worden geïntroduceerd en alweer losgelaten voordat ze volledig zijn uitgewerkt. Het spel is vaardig, maar de composities zouden duidelijker mogen kiezen welke momenten meer ruimte verdienen.
Het andere probleem is de constante kwaliteit. Vergelijkbare klanken en structuren laten meerdere tracks samenvloeien. Niet elke zware onderbreking verbetert de muziek eromheen. Soms lijken zang en instrumenten iets anders te willen bereiken. Craigs bereik blijft indrukwekkend, maar een sterke stem maakt niet elk arrangement compleet.
Toch heeft Relativity genoeg goede melodieën en gedetailleerd spel om te boeien. De beste passages verbinden instrumentale beweging met een stem die de muziek eigenheid geeft. Niet elke song wordt even onderscheidend, maar er ontstaat een veelbelovende balans tussen sfeer, kracht en toegankelijke zang.
