Infinity on High
Patrick Stump heeft hoorbaar plezier in de mogelijkheden op Infinity on High. Fall Out Boy geeft hem strijkers, koren, piano en meer verschillende ritmes. Hij gebruikt die ruimere omgeving om zijn stem verder te laten gaan. De plaat wordt soms verschillende kanten opgetrokken, maar de zang houdt veel bij elkaar.
Thriller begint met Jay-Z voordat gitaren en drums verrassend zwaar inzetten. Het contrast werkt doordat de song zelf een sterk refrein en duidelijke vaart heeft. De gastintro kondigt zelfvertrouwen aan. De band geeft daar genoeg muzikale inhoud voor terug.
This Ain't a Scene, It's an Arms Race brengt de stijlen nog beter samen. De coupletten hebben een stevig, dansbaar ritme. Het refrein versnelt naar een veel grotere uitvoering. De achtergrondstemmen maken van die overgangen een gezamenlijk zangmoment, in plaats van alleen extra drukte. Ook Thnks Fr Th Mmrs plaatst dramatische versiering goed rond een melodie die op zichzelf al blijft hangen.
De gospelachtige opleving van Hum Hallelujah past Stump bijzonder goed. Hij kan een melodie warmte geven zonder het ongeduld van deze band te verliezen. Het drumwerk van Andy Hurley is een andere constante. Hij geeft energie en details aan arrangementen die anders te vol hadden kunnen worden.
Niet elke uitbreiding gaat vanzelf. Golden zet de stem boven piano met een ernst die zwaarder kan voelen dan de song nodig heeft. Sommige hoge zangpassages lijken ook eerder een demonstratie van bereik dan de duidelijkste voordracht. De afwisselende productie levert niet altijd even afwisselende emoties op.
You're Crashing, But You're No Wave geeft Wentz' tekst een concretere omgeving en brengt later op de plaat de focus terug. Infinity on High is ambitieuze poprock met wat onhandige overgangen. De beste songs zijn zelfverzekerd genoeg om ook die interessant te maken. Ze tonen hoe ver een goede melodie komt als de band haar meer dan één soort ritme gunt.
