Between the Richness
Between the Richness draagt veel gevoel in korte tijd. Fiddlehead gebruikt ruwe gitaren, een stuwende ritmesectie en Pat Flynns gespannen stem om rouw en nieuwe hoop samen te brengen. Het geluid is vertrouwde posthardcore, maar de uitvoeringen en zorgvuldige composities geven het een doel.
Grief Motif begint rustig. Een opname van gesproken poëzie geeft reflectie voordat de band binnenkomt. De plotselinge zwaarte werkt en biedt een emotioneel kader zonder het begin stil te zetten. The Years houdt de druk met een herhaalde, dwingende puls vast.
Directere muziek overtuigt evenzeer. Eternal You beweegt snel en geeft Flynns ruwe stem punkenergie. Get My Mind Right heeft een rafelige melodische stijging. Loverman is teruggetrokkener. Het zijn kleine veranderingen binnen één geluid, maar ze voorkomen steeds dezelfde ontlading.
Heart to Heart is de duidelijkste bestemming. Het is een brief aan Flynns zoon die ouderverlies en een kind krijgen bij elkaar houdt. Gitaren en stem bouwen kracht op voordat een eenzame baslijn overblijft. De terugkerende poëzie verbindt einde en begin. Het album voelt daardoor volledig, niet alleen kort.
De stijl zelf verandert beperkt. Warme gitaar en ruwe zang zijn herkenbaar binnen deze emo en posthardcore. Sommige songs gaan makkelijker voorbij dan ze in het geheugen blijven. De emotionele helderheid is eigener dan de muzikale taal.
Dat is nog steeds een goede reden om tijd te maken. Fiddlehead speelt urgent met ruimte voor tederheid. Compacte composities houden zwaar gevoel van uitputting weg. Between the Richness werkt doordat hoop het eerdere verdriet niet uitwist. De songs geven beide gevoelens een duidelijke plek naast elkaar. Er is genoeg melodie en vaart om dit moeilijke onderwerp ook toegankelijk te laten klinken.
