There Is Nothing Left to Lose
Aurora is een goed begin om There Is Nothing Left to Lose te begrijpen. De gitaren glanzen, het ritme beweegt gemakkelijk en Dave Grohl laat zich ontspannen door de melodie dragen. Foo Fighters heeft op zijn derde album nog genoeg lawaai beschikbaar, maar is ook veel beter geworden in rust nemen.
Dat hoor je niet meteen aan het begin. Stacked Actors heeft dikke gitaren en scherpe randen. Het wisselt een losser couplet af met een veel agressiever refrein. Breakout volgt met heldere, ongeduldige energie die Grohls stem goed past. Samen zorgen ze voor een stevige start voordat het geluid opener wordt.
Learn to Fly laat die verandering het duidelijkst horen. Het is directe poprock, met een refrein dat natuurlijk arriveert en geen extra versiering nodig heeft. De song heeft genoeg vaart om naast het zwaardere materiaal te passen, maar legt de nadruk duidelijk op melodie. De aantrekkingskracht is niet raadselachtig. Soms verklaart een goed gebouwde song zichzelf.
Op de rustigere tweede helft ontwikkelt de plaat haar eigen karakter. Aurora laat herhaalde gitaarpartijen in een warme, ongehaaste sfeer zakken. Ain't It the Life klinkt net zo ontspannen. Grohls zachtere zang geeft de muziek een ander soort zelfvertrouwen. De band klinkt niet alsof hij op toestemming wacht om de vervorming weer aan te zetten.
Taylor Hawkins en Nate Mendel zijn belangrijk voor dat effect. Drums en bas houden de songs op hun plek en laten de gitaar kleine details toevoegen. Het klinkt als een trio dat de beschikbare ruimte gebruikt. Zelfs onder de verzorgde melodieën zit levende, menselijke beweging.
There Is Nothing Left to Lose is vooral een goede Foo Fighters-plaat voor wie net zo veel van de stem en melodieën houdt als van het geschreeuw. Het duurt even voordat je hoort hoe zacht een groot deel is. Daarna wordt die zachtheid een van de belangrijkste kwaliteiten. Het zware begin trekt aandacht. De warme songs geven de plaat haar blijvende karakter.
