Demon
Demon boeit door ongemak en nieuwsgierigheid. Gazpacho maakt met lange arrangementen, ongewone instrumentklanken en Jan-Henrik Ohmes expressieve zang een donkere vorm van progrock. De Noorse band vertrouwt niet op voortdurende zware riffs of bekende refreinpatronen. De omgeving verandert rond de stem. Vaak ontstaat schoonheid in muziek die onrustig lijkt te willen blijven.
I've Been Walking, Part 1 begint met piano en dreigende strijkers voordat de gitaren doorbreken. Dat contrast geeft de opening spanning. De song wacht echter niet simpelweg op het volgende harde stuk. De veranderingen leggen de grotere sfeer van de plaat vast, terwijl de zang daarin een menselijke aanwezigheid bewaart.
The Wizard of Altai Mountains beweegt vreemder. Na een melancholiek begin trekken accordeon en viool de muziek naar een veel levendiger passage. Die verandering kan onverwacht voelen, maar geeft welkome afwisseling tussen de donkere stukken. De ongebruikelijke instrumenten horen bij de song; het wordt geen losse demonstratie van veelzijdigheid.
I've Been Walking, Part 2 keert terug naar een beschouwender sfeer. Strijkers, piano en Ohmes vloeiende zanglijnen maken verschillende veranderingen door. Oude opnamesamples geven de achtergrond nog een andere klanklaag. Kleine details verdienen hier net zoveel aandacht als grote wendingen. De rustige schoonheid schept een emotionele verbinding die verder gaat dan de verontrustende stemming.
Death Room neemt de langste weg. Ruwe openingsgeluiden gaan over in getokkelde snaren en verdere veranderingen van instrumentaal karakter. De lange ontwikkeling houdt het slot onvoorspelbaar. Het is een ambitieuze afsluiter die vraagt om sfeer en structuur te volgen, zonder het gebruikelijke houvast van een terugkerende melodie.
Daarmee vraagt Demon ook het meeste van de luisteraar. De muziek heeft weinig gemakkelijke rustpunten en sommige zang- en progkleuren blijven dicht bij bekende invloeden. Toch verbindt de band die verschillende klanken overtuigend. Het album geeft het meest terug als doorlopende reeks, waarin de ongewone wendingen dezelfde sfeer dienen. Het geduldige, donkere karakter zal het publiek beperken. De sterke arrangementen geven dat publiek wel veel te ontdekken.
